หมูน้อยพาลูกทัวร์ไปเที่ยวฮาวาย
ขณะที่นั่งทานอาหารอยู่ที่ Food Court ที่ห้างในฮาวาย
(ไม่รู้ห้างอะไร)
ขณะที่ทานอาหารอยู่
เพื่อนของหมูน้อยเห็นคนที่ยืนขึ้นหลังหมูน้อย
เพื่อนหมูน้อยตกใจ...
ยามัปปี้ นี่หว่า
ไม่ได้เดินตามค่ะ
เพราะเห็นหมูน้อยบอกว่า เพื่อนยามัปปี้รู้แล้วว่าหมูน้อยมอง
หมูน้อยบอกว่า ไม่เห็น นิวส์คนอื่น
แสดงว่ายามัปปี้มาเที่ยวส่วนตัว
เดี๋ยวรายละเอียดให้หมูน้อยกลับมาเมืองไทยแล้วมาเล่านะคะ
อิจฉาหมูน้อยกับเพื่อนหมูน้อยจัง
มิน่า ไดอารี่เมื่อวาน ยามัปปี้ บอกว่าจะไปโต้คลื่น...
QUOTE
พิกกี้จัง... คือข้าพเจ้าเอง (ขอโทษที่ต้องใช้คำสุภาพ เพราะคุณแนนกำลังรณรงค์ให้ใช้คำสุภาพ)
พาคณะทัวร์คุณหญิงคุณนายที่อยากไปซิ่งฮาวาย ไป... ฮาวาย มาค่ะ
.....
คือ ไปแค่ 2 คืน เอง แล้วกลับมาลงที่ญี่ปุ่น เที่ยวต่ออีก 3 วัน
(แอบเหนื่อย อยู่บนเครื่องบินนานกว่าอยู่บนพื้นดินอีก)
...
วันสุดท้ายที่อยู่ฮาวาย ก็นัดเจอน้องคนนึง ทำงานเป็นแอร์ฯ สายการบินออสเตรเลีย...
(พวกคุณหญิงคุณนายเขาไปเที่ยวกันเองค่ะ พิกกี้จังก็เลยนัดเจอเพื่อนได้)
พิกกี้จังกับน้องแอร์ฯ (เรียกน้องแอร์ฯ ละกันนะคะ เขาอยากสงวนนามไว้)
ก็ไปชอปปิ้งห้างที่ชื่อว่า "Ala Moana" (อ่านว่า อะลาโมน่า ไม่รู้ว่าสะกดถูกหรือเปล่า)
นั่งเม้าท์ก้นเสียงดัง เนื่องจากไม่เจอกันนาน
ระหว่างที่นั่งกินข้าวอยู่ที่ ฟู้ดคอร์ท ที่ห้างนั้น...
อยู่ๆ น้องแอร์ฯ ก็บอกว่า "พีจัง... พี่ๆ หันไปดูเร็ว ใกล้ๆ เลย นั่งติดหลังพี่เลยยยยยยยยย"
ไม่ต้องมีมารยาท ทำเนียนหันไปดูแล้ว
พิกกี้จังไม่รอช้า... หันเก้าอี้ดัง พรืดดดดดดดดดดดด (เสียงดังมาก)
อ๊ะ... ส่งสายตาให้กัน ปิ๊งๆๆ
อ่าวววววว ยามัปปี้ ไม่ปิ๊งด้วยแฮะ
สบตาแว้บนึง ก็หันหลังให้ซะงั้น
อ่อ... ธรรมชาติเรียกร้อง... เดินไปห้องน้ำน่ะเอง...
แต่... น้องแอร์ฯ คะ มองผิดหรือเปล่า
ยามัปปี้ จะมาเดินทำอะไรที่นี่คะ ท่านเพิ่งมาไปเมื่อเดือนที่แล้วเองนะคะ
(และมันจะมานั่งกินอาหารถูกๆ ที่นี่เร้อ???)
อ่าว... เอ๊ะ ท่าเดิน แผ่นหลังแบบนั้น มันคุ้นๆ
(โอ่ว รู้กระทั่งแผ่นหลัง) ท่าเดินยามัปปี้นี่นา
ไม่รอช้า... นั่งจ้องต่อ...
แฮะๆ โชคดี ห้องน้ำกำลังอยุ๋ระหว่างทำความสะอาด
ยามัปปี้กับเพื่อน ก็เลยเดินกลับมาทางเดิม
ห่างกันแค่หนึ่งโต๊ะตัวน้อยคั่น...
(ถ้าถ่ายรูปได้จะชัดมาก... แต่.. ไม่ได้เอากล้องถ่ายรูปไปทั่งคู่... เซ็งมะ?)
ส่งสายตาให้กันปิ๊งๆๆ อีกรอบซิ...
แอ่ะ... คราวนี้ สบกันแว้บนึง... สองวิ...
และ... และ... และ... (หวังว่าแกจะยิ้มให้)
เซร็ง.... หลบตาอีกรอบ...
ทำไมยะ... ฉันตัวใหญ่มากหรือไง ถึงไม่มองกลับน่ะ ฮะ??? (ไม่โดนกินหรอกน่า)
แล้ว... เราก็ปล่อยให้เขาเดินผ่านไป...
เนื่องจาก... มันไม่จ้องตากลับ...
(แกจะมี eye contact เฉพาะตอนเล่นคอนเสิร์ตใช่ไหมยะ?)
ได้แต่ยิ้มอยู่ตัวเดียว... เฮ้อ... แค่สบตายังไม่มอง...
เข้าไปขอลายเซ็นต์หรือจับมือ คงโดนด่า...
แต่ก็ดีนะคะ ที่ไม่ได้เข้าไปทัก
เพราะเล่าให้แอร์ฯ คนญี่ปุ่นฟังบนเครื่องบินขากลับ
แอร์ฯ ก็รีบถามว่า ขอลายเซ็นต์หรือเข้าไปคุยมาหรือเปล่า???
ไอ้เราก็บอกว่าเปล่า เขาหลบตา ก็เลยคิดว่าคงไม่ควร
แอร์ฯ ญี่ปุ่นก็เล่าว่า เพื่อนเขาเคยเจอที่ประเทศไหนสักที่ (น่าจะเป็นฮาวายนี่ล่ะ)
เข้าไปขอจับมือ หรือขอลายเซ็นต์ นี่ล่ะ
โดนพูดว่า "ซุมืมาเซ็ง" แล้วเดินเซ็งหายไปเลย...
แง๊ๆ
ถ้าโดนพูดแบบนั้น ข้าพเจ้าคงยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้นล่ะนะ
โชคดีจังที่ได้เจอ...
ไม่น่าเชื่อใช่ไหมคะ น้องๆ
มาฮาวายครั้งที่ 2 ในชีวิต ได้เจอยามัปปี้มาเดินลอยชายซะงั้น...
ยามัปปี้แต่งตัวสบายๆ เลยค่ะ
เสื้อยืดแขนสั้น สีเทา
กางเกงยีนส์
ใส่หมวกถักสีขาว...
(อย่าว่าเขาบ้านะ อากาศเมื่อวานที่ฮาวาย หนาวจริงๆ ใครบอกว่าฮาวาย ร้อนฟระ???)
ส่วนรองเท้า... ไม่อาจเห็นได้ เพราะมองแต่หน้า ไม่มีเวลาไปมอง เท้า ค่ะ...
แอบนิสัยดีด้วยนะ
กินเสร็จ เอาจานไปทิ้งเรียบร้อย
มากับเพื่อนผู้ชายคนเดียวค่ะ บึ้กๆ เหมือนกัน
จบการรายงาน
จากหมูน้อยผู้โชคดี
พาคณะทัวร์คุณหญิงคุณนายที่อยากไปซิ่งฮาวาย ไป... ฮาวาย มาค่ะ
.....
คือ ไปแค่ 2 คืน เอง แล้วกลับมาลงที่ญี่ปุ่น เที่ยวต่ออีก 3 วัน
(แอบเหนื่อย อยู่บนเครื่องบินนานกว่าอยู่บนพื้นดินอีก)
...
วันสุดท้ายที่อยู่ฮาวาย ก็นัดเจอน้องคนนึง ทำงานเป็นแอร์ฯ สายการบินออสเตรเลีย...
(พวกคุณหญิงคุณนายเขาไปเที่ยวกันเองค่ะ พิกกี้จังก็เลยนัดเจอเพื่อนได้)
พิกกี้จังกับน้องแอร์ฯ (เรียกน้องแอร์ฯ ละกันนะคะ เขาอยากสงวนนามไว้)
ก็ไปชอปปิ้งห้างที่ชื่อว่า "Ala Moana" (อ่านว่า อะลาโมน่า ไม่รู้ว่าสะกดถูกหรือเปล่า)
นั่งเม้าท์ก้นเสียงดัง เนื่องจากไม่เจอกันนาน
ระหว่างที่นั่งกินข้าวอยู่ที่ ฟู้ดคอร์ท ที่ห้างนั้น...
อยู่ๆ น้องแอร์ฯ ก็บอกว่า "พีจัง... พี่ๆ หันไปดูเร็ว ใกล้ๆ เลย นั่งติดหลังพี่เลยยยยยยยยย"
ไม่ต้องมีมารยาท ทำเนียนหันไปดูแล้ว
พิกกี้จังไม่รอช้า... หันเก้าอี้ดัง พรืดดดดดดดดดดดด (เสียงดังมาก)
อ๊ะ... ส่งสายตาให้กัน ปิ๊งๆๆ
อ่าวววววว ยามัปปี้ ไม่ปิ๊งด้วยแฮะ
สบตาแว้บนึง ก็หันหลังให้ซะงั้น
อ่อ... ธรรมชาติเรียกร้อง... เดินไปห้องน้ำน่ะเอง...
แต่... น้องแอร์ฯ คะ มองผิดหรือเปล่า
ยามัปปี้ จะมาเดินทำอะไรที่นี่คะ ท่านเพิ่งมาไปเมื่อเดือนที่แล้วเองนะคะ
(และมันจะมานั่งกินอาหารถูกๆ ที่นี่เร้อ???)
อ่าว... เอ๊ะ ท่าเดิน แผ่นหลังแบบนั้น มันคุ้นๆ
(โอ่ว รู้กระทั่งแผ่นหลัง) ท่าเดินยามัปปี้นี่นา
ไม่รอช้า... นั่งจ้องต่อ...
แฮะๆ โชคดี ห้องน้ำกำลังอยุ๋ระหว่างทำความสะอาด
ยามัปปี้กับเพื่อน ก็เลยเดินกลับมาทางเดิม
ห่างกันแค่หนึ่งโต๊ะตัวน้อยคั่น...
(ถ้าถ่ายรูปได้จะชัดมาก... แต่.. ไม่ได้เอากล้องถ่ายรูปไปทั่งคู่... เซ็งมะ?)
ส่งสายตาให้กันปิ๊งๆๆ อีกรอบซิ...
แอ่ะ... คราวนี้ สบกันแว้บนึง... สองวิ...
และ... และ... และ... (หวังว่าแกจะยิ้มให้)
เซร็ง.... หลบตาอีกรอบ...
ทำไมยะ... ฉันตัวใหญ่มากหรือไง ถึงไม่มองกลับน่ะ ฮะ??? (ไม่โดนกินหรอกน่า)
แล้ว... เราก็ปล่อยให้เขาเดินผ่านไป...
เนื่องจาก... มันไม่จ้องตากลับ...
(แกจะมี eye contact เฉพาะตอนเล่นคอนเสิร์ตใช่ไหมยะ?)
ได้แต่ยิ้มอยู่ตัวเดียว... เฮ้อ... แค่สบตายังไม่มอง...
เข้าไปขอลายเซ็นต์หรือจับมือ คงโดนด่า...
แต่ก็ดีนะคะ ที่ไม่ได้เข้าไปทัก
เพราะเล่าให้แอร์ฯ คนญี่ปุ่นฟังบนเครื่องบินขากลับ
แอร์ฯ ก็รีบถามว่า ขอลายเซ็นต์หรือเข้าไปคุยมาหรือเปล่า???
ไอ้เราก็บอกว่าเปล่า เขาหลบตา ก็เลยคิดว่าคงไม่ควร
แอร์ฯ ญี่ปุ่นก็เล่าว่า เพื่อนเขาเคยเจอที่ประเทศไหนสักที่ (น่าจะเป็นฮาวายนี่ล่ะ)
เข้าไปขอจับมือ หรือขอลายเซ็นต์ นี่ล่ะ
โดนพูดว่า "ซุมืมาเซ็ง" แล้วเดินเซ็งหายไปเลย...
แง๊ๆ
ถ้าโดนพูดแบบนั้น ข้าพเจ้าคงยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้นล่ะนะ
โชคดีจังที่ได้เจอ...
ไม่น่าเชื่อใช่ไหมคะ น้องๆ
มาฮาวายครั้งที่ 2 ในชีวิต ได้เจอยามัปปี้มาเดินลอยชายซะงั้น...
ยามัปปี้แต่งตัวสบายๆ เลยค่ะ
เสื้อยืดแขนสั้น สีเทา
กางเกงยีนส์
ใส่หมวกถักสีขาว...
(อย่าว่าเขาบ้านะ อากาศเมื่อวานที่ฮาวาย หนาวจริงๆ ใครบอกว่าฮาวาย ร้อนฟระ???)
ส่วนรองเท้า... ไม่อาจเห็นได้ เพราะมองแต่หน้า ไม่มีเวลาไปมอง เท้า ค่ะ...
แอบนิสัยดีด้วยนะ
กินเสร็จ เอาจานไปทิ้งเรียบร้อย
มากับเพื่อนผู้ชายคนเดียวค่ะ บึ้กๆ เหมือนกัน
จบการรายงาน
จากหมูน้อยผู้โชคดี
